«زمان لجباز است . زمان لجباز است . چون هرچيز بايد به موقعش اتفاق بيافتد.»

                                                                                                              آندره برتون

پاییز را دوست دارم ، قلب پاییز را دوست تر ،

نسبت تولدم با این روز ها ، اعتراف هفت باره ی ساعت ِصبح و هفت آسمان و هفت روز ِ هفتگی هایی ( که از آن ها تنها جمعه هایش را به خاطر نمی آورم ) تا هفت دولت عشقی که یکجا بنامت زده بودم ،تا هفت خانِ چشمانت را به این روز هابه نامم کنی یا  تصاحب کنم...!

از همان شروع ،نظاره ی شوق و پایکوبی اطرافیانم بودم که گریستن مرا از این مهم ، اشک شوق نام نهادند. تنهایی ام را  با تو قسمت کردند ، که از تفال قرآن، کتاب تقدس ها (وحید) صدایم زدی !

از بدو کودکی به رابطه ی توپ وزمین، قطار و مسافر ، زنبیل و پیاده رو ،دل و چارچوب ،دوستت دارم و ندارم !هام اعتقاد  آوردم  و این در حالی بود  که به خاطر مرگ اقاقی ها چند روز  مدرسه  و کلاس آقای ... را با شعار"   تا اطلاع ثانوی !!!"  تعطیل کردم  .

آن روز ها کتاب  شیمی را دوست نداشتم ، اما هیچ وقت نتوانستم  شیمیایی های بیمارستان... را از خاطر ببرم.

نه شیشه شکستم ، نه نمک دان !

اما من بودم که برای پرستو ها دست تکان ندادم ، من بودم که کلاغ ها را نفهمیدم ، من بودم که عاشقانه هایت را موشک و قایق کردم ، من بودم که پروانه ها رو چشم انداختم ، من بودم که ستاره ها رو دوست داشتم ، من بودم که خورشید را پشت ابر کشیدم ، من بودم که برای دوچرخه ام بوق شیپوری خریدم ، من بودم که دختر ... را بیدار کردمُ ، عاشق کردم !

من بودم !!!!!!!!!!!!!!!!!!!! میفهمی !!!

اما نه شیشه شکستم نه نمک دان !

امروز

         ساعت، هفت بار  کوکوی گنجشگکی ست  که زبان مادری خود را فراموش کرده است .

نمی دانم چند ساله شدم ،  من به چوب خط ها بیشتر از تقویم ها اعتقاد دارم:

« هزار سال پيش از چشمانش، قرن دهم پس از چشمانش!»*

اما بدانید در سالی به دنیا آمدم  که تنها ببر ها می غریدند !!!

در ماهی به دنیا آمدم که عقرب ها عاشق شده بودند :

« دم به کله می کوبد و/ شقیقه اش دو شقه می شود /بی آنکه بداند /حلقه ی آتش را خواب دیده است /عقرب عاشق»*

در روزی به دنیا آمدم که ...

همبازی من است هنوز آن عروسک ات

با این که پیر گشت بدون تو کودک ات

از جیک جیکِ صبح الی قار قار عصر

یادا بخیر بازی سلطان و دلقک ات

از کودکی مرام بزرگانه داشتی

چندان که هیچ دیده نمی دید کوچک ات

حتا کلاغ  باغ تو بودن قشنگ بود

گاهی اگر حسود نمی شد مترسک ات

من تا هنوز می دَوَم و باورم  شده است

دیگر نمی رسم به نخ باد باد کت

افعی شدم که گنج تو را ایمنی دهم

با سکه ام اگر چه نپایید قلک ات

سهم من از تو حادثه ای  بود در کلام

                                                با خویش از زبان ِ تو :

                                                                                    شاعر مبارکت 

                                                                                                                   (بهمنی)